حجت نهم امامت تبلور سخاوت بود

حجت‌الاسلام حسن زلفی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «آوای ابهر »؛ گفت: امام محمدتقی (ع)، نهمین پیشوای شیعیان، به‌دلیل بخشش و سخاوت کم‌نظیرشان به «جواد» ملقب شد، آن حضرت همچون پدر بزرگوارشان امام رضا (ع)، همواره در یاری مظلومان و برآوردن حاجات نیازمندان از هیچ کوششی فروگذار نمی‌کردند و نمی‌کنند.

وی با اشاره به جایگاه والای امام جواد (ع) افزود: ایشان فرزندی گرانقدر برای امام رضا (ع) و جلوه‌ای استوار از جمال و جلال پروردگارند که در معرفت و دانش بی‌نظیر بودند. رهنمودهای آن ذات مقدس همواره بر زهد و پرهیزگاری تأکید داشته و انسان را از اسارت نفس برحذر می‌دارد.

رئیس حوزه علمیه امیرالمؤمنین (ع) ابهر تصریح کرد: نقل است که شخصی خدمت امام رسید و عرض کرد: مرا پند و اندرزی کامل و مختصر عطا فرما. امام جواد (ع) فرمودند: «اعضا و جوارح خود را از ذلت و ننگ زودگذر، و نیز از آتش و عذاب آخرت، در امان و مصون بدار.»

وی با استناد به کتب رجالی یادآور شد: شمار اصحاب و شاگردان امام محمدتقی (ع) را ۱۱۰ نفر ذکر کرده‌اند. از این میان، ۲۶ نفر در مجموع ۷۸ اثر تألیف کرده‌اند؛ از جمله علی‌بن مهزیار با ۳۵ اثر، محمدبن‌عبدالله‌بن مهران با ۷ اثر، و معاویة بن حکیم با ۷ اثر.

زلفی خاطرنشان کرد: از جمله اصحاب برجسته امام جواد (ع)، حضرت عبدالعظیم حسنی است که احادیث قابل توجهی از ایشان روایت کرده است.

وی در تشریح نحوه شهادت این امام همام اظهار داشت: معتصم عباسی، ام‌الفضل همسر امام را به قتل آن حضرت ترغیب کرد و زهری برای وی فرستاد تا در طعام حضرت بریزد. بدین‌ترتیب، ام‌الفضل انگورِ رازقی را زهرآلود کرد و نزد امام مظلوم آورد. حضرت پس از خوردن آن، اثر زهر در بدن مبارکشان ظاهر شد و به شهادت رسیدند.

رئیس حوزه علمیه امیرالمؤمنین (ع) ابهر متذکر شد: آن حضرت در پرهیزکاری شهرتی بی‌بدیل داشتند و از همین رو «تقی» به معنای پرهیزگار، از مشهورترین القاب ایشان به شمار می‌رود.