نماز آرامش گمشده انسان مدرن

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «آوای ابهر»؛ انسان امروز از فقر معنویت و آرامش رنج میبرد، نه از کمبود امکانات. جهان مدرن هرچند آسایش ظاهری بخشیده، اما روح را در گرداب اضطراب و تنهایی فروبرده است.

در چنین فضایی، بازخوانی فلسفه نماز ضرورتی تازه می‌یابد؛ عبادتی که در سنت اسلامی تنها تکلیف شرعی نیست، بلکه راهی برای بازیابی آرامش درونی است.

پیامبر اکرم (ص) فرمود: «از دنیای شما سه چیز محبوب من شد؛ زنان، بوی خوش و نور چشمم در نماز.» تعبیر «نور چشم» عمیق است، زیرا نماز لحظه دیدار با خداست؛ لحظه‌ای که انسان از هیاهوی جهان فاصله می‌گیرد.

نماز گفتگوی انسان با خداست. کسی که به یاد خدا باشد، احساس تنهایی نمی‌کند و در تاریکی‌های زندگی راه خود را گم نمی‌کند. آرامش حاصل از نماز، آرامش اتصال به سرچشمه هستی است.

در اسلام، نماز ستون دین معرفی شده است. بسیاری از عبادت‌ها در زمان‌های خاص واجب می‌شوند؛ اما نماز عبادتی دائمی و تکراری است. این تکرار بی‌حکمت نیست. انسان فراموشکار و در معرض غفلت است، از این‌رو نیازمند بازگشت پیوسته به خداست.

قرآن از «اقامه نماز» سخن می‌گوید، نه صرفاً خواندن آن. اقامه یعنی نماز در جان انسان اثر بگذارد. واژه «صلاة» در لغت به معنای نرم شدن و انعطاف یافتن است؛ تمرینی برای شکستن غرور و خم شدن در برابر حقیقتی بزرگ‌تر. نماز با حضور قلب، انسان را به خشیت می‌رساند حالتی آمیخته با حیرت، تواضع و درک کوچکی خویش.

ایمان گوهری ارزشمند است که نماز از آن نگه‌داری می‌کند. همان‌گونه که پوسته گردو از مغز محافظت می‌کند، نماز نیز ایمان را در برابر فرسایش دنیا پاسداری می‌کند. زندگی روزمره انسان را درگیر مشغله‌ها و اضطراب‌ها می‌سازد.

نماز در این میان همچون قطب‌نما عمل می‌کند؛ توقف کوتاهی در شتاب زندگی است تا انسان دوباره خود، خدا و مقصد نهایی‌اش را به یاد آورد.

امروز بیش از هر زمان، انسان معاصر به نمازی نیاز دارد که بر زبان جاری نشود، بلکه در جان بنشیند و او را به آرامش، توکل و ایمان حقیقی برساند.

نویسنده: حجت‌الاسلام مهدی جعفری، کارشناس مسائل دینی.