هرمز تندیس مقاومت جاویدان

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «آوای ابهر»؛ من فقط خاکی بر پهنه‌ آب‌های نیلگون خلیج همیشه فارس نیستم؛ من ضربانِ قلبِ این دیارِ کهن هستم. روایت من در چند سطر نمی‌گنجد؛ تجسم هزاران سال عشق و مقاومتم. از نخستین گام انسان بر سوخته‌سنگ‌هایم تا امروز که خورشید بر بلندای تنگه‌ جاویدانم می‌تابد، چنان رشادت‌هایی دیده‌ام که سنگ‌های صبور ساحل، به احترامشان بوسه زده‌اند.

گاه بادهای غرور از غرب می‌وزند و نام‌های نحس را تکرار می‌کنند. ترامپ، آن غریبه‌ ناآشنا با طعم عشق و وفاداری، خیال گرفتن شاهرگ حیاتی ایران را در سر پروراند و تنگه را به نام خود خواند؛ شبیه موری که کوهی را می‌خواهد بکند. اما مگر می‌شود قلب تپنده‌ یک ملت را با نامی ناپایدار خدشه‌دار کرد؟ من، هرمز، نه‌تنها تنگه‌ ترامپ نشدم، بلکه با صلابت‌تر راه را بر دشمنان گشودم و به جهانیان فهماندم: این آب‌ها میراث ملت ایران است، نه ملک طلق هیچ قدرت پوشالی.

در این میان، ستارگان بی‌شمار آسمان مقاومتم چون علیرضا تنگسیری و هزاران قهرمان دیگر، با ایثار جان، معنای عشق به وطن را بر سینه‌ام حک کردند. آنان حماسه‌سرایان عشق بودند؛ جان شیرین فدا کردند تا ایران، نگینی درخشان بر انگشتر جهان، جاودانه بماند. هر قطره خونی که بر خاک و دفاع از من ریخت، ذره‌ای از غیرت ایرانی را در من زنده کرد. آن‌ها معماران هویت من بودند؛ با اراده‌ای پولادین و ایمانی راسخ، در برابر هر تهاجمی ایستادند و به جهانیان آموختند که حتی در دل تاریکی، نور امید و مقاومت خاموش نمی‌شود. میراث‌شان، عطر ایثار است تا ابد در هوای من خواهد پیچید.

من، هرمز، و تمام خواهران و برادران جزیره‌ام قشم، کیش، ابوموسی، تنب‌ها ریشه‌های عمیق عشق ایرانی بر پیکره‌ دریا هستیم. ما نگین‌های درخشان بر تاج افتخارات ایرانیم. مردمان ما حافظان راستین این امانت‌اند؛ با عرق جبین و عشق بی‌دریغ، این سرزمین را آباد کرده و روح ایرانی را در هر وجب از خاکمان دمیده‌اند.

ما تندیس‌های مقاومت هستیم. هر موج که بر ساحلمان می‌نشیند، ترانه‌ ایستادگی سر می‌دهد. ما میراث جاویدان ایرانیم که هرگز از جای خود برداشته نخواهیم شد. «ترامپ» و نام نحسش، چون زبده‌ای ناپایدار در برابر عظمت ما رنگ باخته است. اما من، هرمز و خواهران و برادران جزیره‌ام، همیشه در قلب ایران خواهیم تپید و ماندگاری ما، چون خورشید تابان بر تارک این سرزمین می‌درخشد.

ایرانِ قوی از همین ضربان قلب من و از عشق بی‌انتهای مردمانش ساخته شده است و این، حماسه‌ ابدی ماست؛ روایتی با زبان دریا، با شهد عشق، و با غیرت ایران که برای همیشه، ماندگار خواهد ماند.

نویسنده: عذرا جعفریان، فعال رسانه‌ای